Jolan kreeg een grotere fiets en zijn fietsje werd Ada's eerste fiets met trappers. Ze reed erop alsof ze nooit anders gedaan had. Met een bloemenslinger en een prinsessebel is het een echte meisjesfiets en ze is er zo blij mee.
We gingen maandagochtend met de fiets naar school en zij wou met haar nieuwe fiets ipv in de fietskar. Mama zag dat niet zitten, ze ging mee in de fietskar niet op haar eigen fiets. De hele rit heeft ze geweend. Toen we eindelijk op school waren, sprong ze in de armen van de juf om daar ontroostbaar verder te wenen.
Goed, harteloze mama gaat naar het werk maar 's avonds moest Jolan zijn fiets nog opgehaald aan school. En toen waren we klaar voor een lesje: Ada mocht fietsen tot school, Jolan mee in de fietskar.
Aan een slakkentempo haalden we net de school en toen vroeg ze zelf om niet terug te moeten fietsen want "het is zo ver en haar beentjes waren al zo moe".
Gelukkig was redder-in-nood papa daar net met de auto en geraakte iedereen en alle fietsen terug thuis.
Sindsdien prijst ze zich gelukkig en gaat ze 's morgens zonder morren in de fietskar zitten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten