De bevalling

// waarschuwing: Lange post
Jolan was een weekje te vroeg en wij waren niet echt helemaal voorbereid (maar hoe goed kan je voorbereid zijn voor een eerste?) dus deze keer ging ons dat niet overkomen. Mijn valiesje stond al een hele tijd klaar en er gebeuren maar niets. De uitgerekende datum passeert en nog altijd niets. Wel al een weekje om de 2 dagen regelmatige harde buiken maar niets dat pijn doet. En dan moet je om de 2 dagen naar de monitoring om zeker te zijn dat alles nog goed gaat. De eerste monitoring is wel een beetje spannend dus een babysit gezocht voor Jolan (dank u Elise) en met z'n 2-en gaan horen of alles nog in orde. Alles ziet er prima uit, anderhalve cm opening, goede hartslag en geen weeën. Terug naar huis dus. Vrijdag weer monitoring. Vermits er naar mijn gevoel niets veranderd is, ga ik maar alleen. Koen is toch een beetje ziekjes en dan blijft hij bij Jolan. En ja, t ziet er niet naaruit dat het snel zal komen die vrijdagavond.
Ondertussen is het weekend en lekker warm weer (geweldig met zo'n dikke buik) dus aan de vroedvrouw tips gevraagd: Frambozenblad thee en vrouwenmantel thee zijn goed voor de baarmoeder en zouden kunnen helpen eens het begonnen is om het goed vooruit te laten gaan. En ricinusolie over mijn buik smeren zou kunnen helpen om het dat laatste duwtje te geven bij de start. Dus uitstapje naar de herborist (mega coole winkel trouwens) en al die middeltjes gaan halen. Van de thee goed gedronken en met een beetje olie gesmeerd (niet te veel, t is nu niet de bedoeling om een baby te doen afkomen die nog niet klaar is). 's Avonds voel ik dan 3 pijnlijke weeën maar dan niets meer. Ik val in slaap en plots is het zondagochtend. Koen en Jolan zijn ziekjes dus de dag begon met een ritje naar de dokter van wacht voor Jolan (niets ergs, gewoon tandenpijn en ontsteking van de oogjes) en Koen sleept zich de hele dag van de zetel naar het bed. In de namiddag toch nog af en toe een wee maar niets regelmatig. Zondagavond weer alleen naar de monitoring. Het eerste halfuur niets te zien maar dan begint er iets te komen. Het machien was niet schitterend aangesloten dus was het niet goed te volgen. Wel al 3 centimeter opening. Aha, we beginnen ergens te geraken. Ik voel nog een wee, goed te doen. Rij terug naar huis en dan weer een wee (gelukkig is het ziekenhuis heel dichtbij). Als ik thuis kom om 22u blijven er precies onregelmatige weeën komen. Ik probeer rustig te blijven zitten en we schrijven de tijd ertussen op. Binnen het kwartier zijn de weeën om de zes minuten en doen ze al meer pijn. Vroedvrouw gebeld, we moeten terug bellen als ze nog een beetje meer pijn doen en nog een beetje regelmatiger zijn. De ouders gebeld om Jolan te komen halen en grote opruim- en inpakactie voor Koen. Normaal gezien zou het ritje van Borgerhout tot Brussel op dat uur maar 40 minuten mogen duren maar het duurt toch langer. Na anderhalf uur zijn ze er dan tegelijk met de vroedvrouw. We overhandigen een slapende Jolan en ze keren terug naar Borgerhout. De vroedvrouw voelt nog eens en het is al meer dan vier centimeter. Met weeën om de 2 a 3 minuten beslissen we dan te vertrekken naar het ziekenhuis. Een wee voor ik in de auto stap, midden op straat. Een wee in de auto (da's hel). Een wee als we net toekomen in spoed. Naar boven en ik roep dat ik nu een epidurale wil. Terwijl we wachten op de dokter nog eens gevoeld en al meer dan vijf centimter, in een halfuurtje, dit gaat super snel. Het is ook niet meer leuk. Dit doet pijn, veel pauze is er niet meer tussen de weeën en ik jammer/roep door elke wee. Eindelijk de rugprik. Geweldig! Mijn benen vallen in slaap, ik wordt lekker ondergestopt in een bed en we proberen alletwee wat te rusten. Ik val zelfs nog even in slaap. Tegen 3u komt ze nog eens voelen, 9 centimeter. Het gaat vlug. Ik krijg het verbod om nog bij de duwen bij de epidurale zodat ik de persweeën straks goed kan voelen. Na een kwartier begin ik die goed te voelen. Ik denk nog 1 keer te duwen op het pompje (ik weet het, mocht eigenlijk niet) maar ze had het al afgezet. Deju. Naar de bevallingskamer. Persen. Eerst gaat het goed en dan doet het pijn. Epidurale is duidelijk uitgewerkt en waarom zou ik persen als dat alleen maar meer pijn doet? Er wordt aanmoedigend gepraat, streng, lief, ... Allee, ik doe dan maar verder maar eigenlijk lig ik te wachten tot er iemand beslist om te knippen want volgens mij kan dat kind er gewoon niet door. En dan knip. Nog persen en in 3 a 4 keer duwen ligt er dan een baby op mijn buik. Ada! Het is een meisje. En het is eruit. Wauw.
't Was wel een ferme brok dus de knip was wel nodig en blijkbaar zat de navelstreng ook nog rond het nekje en rond de schouders. Nog een halfuur reparatie van alles wat daar opengeknipt is en we mogen met ons drie rustig naar de kamer. Ze is schitterend. Ik leg ze aan en ijverig wordt er al gegeten. In 6 uur werk hebben we een perfecte dochter. Nog een smsje naar de familie die natuurlijk zit te wachten op nieuws en dan gaan we alledrie even slapen. Koen naar huis en Ada en ik rustig op de kamer.