Het rondje van mijn sleutelbos begaf het een paar maanden geleden. Plots liep ik rond met losse sleutels. In verschillende handtassen en zakken. Het moest ooit mis gaan.
En ja, ik vind al weken mijn sleutels niet meer. Gelukkig gaat de garagepoort open met een code, die ben ik nog niet vergeten.
Halfslachtig werd er wel gezocht, 'Misschien in deze tas, of in de jaszak van die jas'. Niets.
In dezelfde periode geraakten we de planckendael-kaartjes van de kinderen kwijt. Enige discussie leverde wel: 'Ja, de kaartjes zijn terug gekomen van het weekendje bij Karolien'. 'Ja, ze zijn daarna nog met Mevr. Nadine geweest, en toen lagen ze daar op het aanrecht'. En nu? Geen idee. Na nog een paar weken leuteren (en hopen dat iemand ze plots te voorschijn tovert), doorzochten we nu alle kasten. Geen kaartjes.
Het is officieel, ik ben mijn hele sleutelbos kwijt en ook de planckendael-kaartjes van de kinderen.
Zucht.
Wanneer zijn kinderen oud genoeg om zelf voor die spullen te moeten zorgen? En is het dan hun schuld als het kwijt is?
Koen, Marion, Jolan, Ada en Ilias
Geen opmerkingen:
Een reactie posten