De oudste is weg, op chirokamp. Er werd een heel jaar naar uit gekeken en nu was het eindelijk zo ver. Koen nam in aanloop van het kamp de hele week verlof en bracht samen met Ada en Ilias op vrijdag een super-enthousiaste Jolan naar de trein.
Gelijk de dag dat het superhard stormde, we kunnen alleen maar hopen dat het daar nog meeviel.
Wat is dat rustig, zo maar 2 kinderen.
Hij wordt wel echt gemist. Ilias komt elke avond een knuffel halen en vragen wanneer Jolan dan wel thuis komt. En of dat dan morgen is?
Nog even geduld, vrijdagavond mag ik hem gaan halen. We hebben vorig jaar al geleerd dat er dan niets mee aan te vangen is, vooral eten geven en in bed steken. We houden ons al klaar voor een rustige zaterdag met veel in de zetelhangen en knuffels.
Volgend jaar mag Ada ook mee, wat gaat dat Iliasje eenzaam zijn dan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten