Het was blijkbaar nog niet gedaan met pech met mijn vervoersmiddel. Gisteren nam ik de fiets, ik ga nu al maanden ongeveer 1 keer per week met de fiets. Vlot ritje naar het werk en 's avonds was ik een beetje vroeger terug onderweg. Plan was om nog even langs de bruul te fietsen en oorringetjes te gaan kopen.
Mijn gebruikelijke route gaat langs een een-richtingsstraat waar de fietsers wel in beide richtingen in mogen. Ik fietste mooi aan de rechterkant van de straat, werd aan beetje lastig van de tegenliggende auto's die mij tegen de stoeprand duwde en plots lag ik op straat. Mijn bril een halve meter verder.
Het lukte zelfs niet eens om te praten in het begin, alsof alle lucht uit mijn lichaam gemept was. Er was een auto uit een zijstraat gekomen; ik had hem niet gezien, hij mij niet. Fiets zag er lelijk uit en mijn arm is geschaafd. Het meeste pijn komt nog van mijn rug die de klap heeft opgevangen. Bevestigd door de dokter dat er niets gebroken is, maar nu goed rustig houden en even afwachten.
Voor de pijn die het doet verwacht ik eigenlijk een mega blauwplek op mijn rug maar niets. Ilias komt al de hele dag onder mijn t-shirt kijken: "mama, pijntje?"
Gelukkig had ik een fietshelm aan, er zit een barst en een deuk in. Ik wil niet weten wat het was geweest had ik die niet aangehad.
Misschien moet ik wel een fietsroute zoeken met fietspaden ipv recht door de stad.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten