Tekening

17.20u, ik heb de grootsten opgehaald in de opvang, we gaan naar de creche Ilias halen.
Ik parkeer om het hoekje, Ada stapt mee uit met haar tekening in haar handen.
De creche ligt langs een drukke steenweg dus stappen we tussen de huizen en het fietspad. Plots valt ze, helemaal plat op haar buik en ze laat natuurlijk de tekening los. Het vallen was niet erg maar terwijl ik ze recht help, vliegt de tekening mee met de wind. Ze begint te gillen en te lopen achter het papier (drukke steenweg he). Ik vang een stampende Ada en terwijl we daar zo staan, wordt de tekening overreden door een auto. Ze blijft wenen en zo stappen we de creche binnen. Een lieve kinderverzorgster neemt Ada over en ik kan de steenweg oversteken op zoek naar het papiertje.
Tegen dat ik terug ben, staat Ilias ontroostbaar te huilen: Mama kwam en nam hem niet mee, dat gaat niet, he.
Achteraf gedacht, ging ze de straat niet op gelopen zijn maar stond ze te stampvoeten. Maar manman, wat kan je daarvan schrikken.