En nu?

Het einde van mijn zwangerschapsverlof is in zicht. Op 31 augustus begin ik weer en dus wordt het tijd om alles op een rijtje te zetten.

Wil ik thuis blijven?
Ik vond het heel leuk om thuis te zijn en meer tijd te hebben voor Jolan. En bij Ada te zijn natuurlijk. Maar ik zou niet graag voltijds huisvrouw zijn en de kindjes de hele tijd thuis houden. Jolan ging nu nog 3 dagen per week naar de creche en daar was ik ook wel blij mee. Zo heb ik nog een paar totaal andere dingen kunnen doen: Nieuwe recepten uitproberen, het huis verder inrichten, boeken lezen. Maar als ik voltijds thuis zou zijn, dan blijven beide kindjes de hele tijd bij mij en is er helemaal geen tijd voor zoiets. En dat zou ik niet zien zitten. Dus neen, ik wil niet thuis blijven.

Wil ik dan minder gaan werken?
Het is ideaal om de kindjes te gaan halen in de creche rond 16 uur. Dan zijn ze nog niet helemaal moe en is er tijd om nog even te spelen en eten te maken voor ze in bed moeten. Ze pas om 18 uur gaan halen is echt wel stresserend om dat ze dan echt geen puf meer hebben om in bad te gaan of deftig te eten. Minder gaan werken zou voor mij alleen maar interessant zijn als ik ze dan wel rond 16 uur kan gaan halen ipv 18 uur. En zo'n formule is moeilijk te combineren met mijn huidige functie (die ik trouwens ook graag doe). Dus neen, ik wil ook niet minder gaan werken.

Wil ik dan ander werk zoeken?
Dat weet ik niet goed. Ik ben eigenlijk wel heel tevreden op mijn werk alleen zou de werkdag vroeger moeten eindigen. Dat maakt het moeilijk om iets anders te zoeken waar ik evenveel voldoening uithaal en toch vroeger thuis ben. Ik kan ook niet echt iets verzinnen wat voor werk dat biedt. Voorlopig dus niet, ik ga eerst weer beginnen en evalueren na een aantal maanden. Misschien is de rit naar Antwerpen ook niet zo erg als nu gedacht.

Ga ik afkolven op het werk?
Ik heb het vorige keer gedaan en het was zwaar. Jolan at niet goed van een flesje zolang hij ook nog de borst kreeg. Dus spaarde hij zijn honger tot hij mij zag. Dat maakt het extra zwaar want de nachten zijn dan nog altijd gebroken. Het kolven zelf ging wel maar zorgt er wel voor dat er in de hele dag niet 1 rustpuntje is. Ik heb altijd gedacht om weer te kolven zolang Ada wel beter van het flesje at. Maar gisterennamiddag heeft Koen ze eten gegeven en ze heeft net zoals Jolan haar honger gespaard tot ik terug was. Nu zie ik het niet meer zitten. Bij Jolan maakte ik niet zo'n lange dagen zolang ik afkolfde maar dat zal nu niet mogelijk zijn met die verplaatsing naar Antwerpen. Ik weet het dus nog niet. En voorlopig weet ik zelfs nog niet waarvan het zal afhangen. Zucht.