Gebroken

Kleine broer duwde grote broer uit de zetel. Ik hoor vanuit de keuken een luide bons en dan gebrul. En geween en nog gebrul. Na een check met dokter-bompa toch maar besloten dat het een verstuikte schouder is. Liefst geen foto's voor het mannetje als het niet moet, hij heeft al er zoveel gehad.
Een week verder doet het nog altijd pijn, hij loopt bijna scheef ondertussen. Toch maar foto's. En ja, op dezelfde plaats als 6 jaar geleden opnieuw gebroken. Tot aan de kerstvakantie geen sport en een mitella-acht om alles goed vast te houden. Geen chiro, niet op zondagnamiddag maar ook geen chiroweekend :-(. Geen turnen, geen zwemles. Geen voetbal. Niet buitenspelen tijdens de speeltijd.
Wat dan wel? Netflix is ons grootste vriendje. Verder spelen we UNO en andere gezelschapsspelletjes. Zijn humeur en toleratieniveau is ook gezakt maar hoe zou je zelf zijn met een sleutelbeenbreuk?
De zielepoot, we hebben medelijden.

By the way, dit is weer een jaar waarin we een ski-reis gepland hebben. De vorige keer was er ook een sleutelbeenbreuk en zijn we toch gegaan (hij ging niet mee). Dit jaar zou hij meegaan. Als alles goed gaat is hij tegen dan ook genezen. Maar je zou toch gaan denken dat hij het erom doet.