tot alle kinderen eindelijk slapen. Zodat ik kan gaan afwassen, eten klaar maken voor morgen en daarna nog een beetje kan werken. En liefst nog een beetje haken maar zoals de minuten hier voorbij tikken zal dat wel niet meer lukken.
Een pijntje aan een duim, nog eens drinken, nog pipi doen. Waar is papa?; Wat gaan we kopen voor June's verjaardagsfeestje?; andere existentiële vragen. Maar slapen, oh, dat doen ze niet.
Als ik nu naar beneden ga, breekt de hel zeker los. Dus ik onderga in stilte. Maar als ik nu nog een neus uit een deur zie komen, krijgt ie wel een grote preek.
Koen, Marion, Jolan, Ada en Ilias
Geen opmerkingen:
Een reactie posten