De babysit heeft 2 weken verlof en dat geeft een hoop puzzelwerk:
* De eerste dag is een pedagogische studiedag die opa zal oplossen, oef.
* De naschoolse opvang kan nu nog (vanaf januari geldt er een voorrangsregel waardoor wij er waarschijnlijk niet meer bij kunnen), oef.
* Oma komt de 2 donderdagen zoals gewoonlijk en neemt tussendoor nog een extra maandag, oef.
Alleen de wekelijkse dansles van Ada op woensdagnamiddag was nog een probleem. Uiteindelijk vroeg ik aan de mama van een vriendinnetje of Ada misschien één van de twee namiddagen mee met hen mocht. Toen ze vroeg hoe laat ik Ada dan kwam halen, moest ik zeggen: "Zo laat als je ziet zitten, liefst pas na 17u". Echt leuk voelt zo'n gesprek niet. Tot ze aangaf dat zij de andere woensdag ook een probleem had en ik dus nu heb aangeboden die woensdag verlof te nemen zodat ik Ada en vriendinnetje dan naar de dansles kan doen. Oef.
Nu maak ik mij nog zorgen over Ilias die dan die woensdag wel in de naschoolse opvang moet blijven zonder zijn zus, tja dat moet dan maar zeker?
En dit allemaal in de week dat er al noodopvang gezocht moest voor Jolan omdat hij ziek was.
's Avonds vertelde Ada dat er heel veel mama's van vriendinnetjes mee hadden geholpen tijdens de zwemles.
Dit schuldgevoel is wat voltijds werken en kinderen moeilijk maakt.
ps: Natuurlijk grote DankUWel voor alle hulp die we krijgen, zonder jullie zou het helemaal niet mogelijk zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Inderdaad niet geweldig voor je schuldgevoel... Als het een troost kan zijn: ik ga nooit eens een dagje verlof kunnen nemen om eens een activiteit mee te doen op de school van Mira... dat kan jij wel hè!
BeantwoordenVerwijderen