Vrijdagochtend, Ada had 's nachts koorts, ik zet ze met perdolan af op school en hoop dat ze 15 uur haalt zonder opnieuw koorts. Dat lukt maar de rest van het weekend is ze een hoopje ellende met een snotneus. Tegen zondagavond heb ik er ook last van dus wordt het hopen: Ofwel alletwee ziek en thuis ofwel alletwee naar school/werk maar niets er tussen in. Het wordt het tweede. Ada ziet wel heel wittekes en eet echt niet goed. Dinsdag ook school maar dinsdagavond is het gedaan en ligt ze in de zetel met koorts. We besluiten dan maar woensdagochtend naar het spreekuur te gaan. En dan volgt een prima nacht, ze slaapt goed en heeft er deugd van. Zoveel dat ze toch naar school gaat en dus niet naar de dokter. Ondertussen is mijn neus helemaal rood van het snuiten maar het wordt blijkbaar niet erger, crisis afgewend. Tot Koen klaagt van koorts en snot. En jawel donderdag is hij kapot, genoeg om thuis te blijven en wel naar de dokter te gaan.
Donderdagavond, iedereen ligt in bed, Koen blijft morgen thuis, Ada lijkt bijna in orde, ik haal opgelucht adam, nog een halve dag en het is weekend, oef.
Donderdagnacht, Ada roept het huis bijeen, pijn aan haar poep. Ik kijk en ontdek kleine witte wriemelende dinges, eik, wormpjes. Paniek. Ik rij met haar naar spoed. Uiteindelijk is de dokter het met mij eens, wormpjes; siroop om ze dood te doen. En of ik volgende keer beter wil nadenken en daarvoor niet naar spoed wil komen. Pfff, weer iets bijgeleerd in de kinderwereld, jak.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten