We nemen afscheid. Het was niet onverwacht maar toch doet het pijn. Ik koester de mooie herinneringen:
Ik denk aan zelfgemaakte zwierige cirkelrokjes met schattige bloemetjes, aan uitstapjes naar de kluis met een minigolfwedstrijd die jij altijd won. Aan taart op het terras in de zomer en verstoppertje spelen tussen de bomen. Aan een warme kachel in de winter, zo lekker warm dat ik er mijn pandaknuffel opzette zodat die er een verschroeid achterwerk aan overhield. Er was uren gespeel met stofrestjes en hulp bij het maken van de eerste naaiprojecten. Je hebt de wereld gezien en wist van elk land wel iets te vertellen. Later kwam je ons bezoeken toen we in Leuven op kot zaten. Nu hebben je kleinkinderen zelf kinderen. Je leeft verder in elk van ons.
Mémé, ik kon mij geen lievere oma voorstellen. Vaarwel!
Uitstapjes naar Molecule en de boodschap: kies maar iets uit, aan dagjes aan de zee en met de gocar op de de dijk rijden en dan op straat belanden, Uitstapje naar Brugge en waterzooi eten op een terasje, Soep van de meme waar je beschuitjes kon in doppen tot je je lepel haast recht kon zetten, kleine pannetjes waar je zelf een eitje mocht in bakken, alle soortjes yoghourtjes in de ijskast als we kwamen, tekeningen die bejubeld werden en opgehangen werden aan het spiegelkastje in de badkamer, naar Buren op tv kijken, voor ons zorgen in Lot toen mama en papa naar Madrid waren: samen naar Miss Doubtfire gaan kijken in st.p.leeuw, kaas en wijnavonden van Jenlo waar meme mee kwam luisteren en altijd vond dat we mooi speelde ;-)
BeantwoordenVerwijderenHeleen