Hij bijt

Er waren al wat tekenen:
• Ilias is niet dol op wetenschappelijk onderzoek: als je voelt of er nieuwe tandjes komen, bijt hij in je vinger. Niet een klein beetje maar lekker hard.
• Als hij kwaad is (voornamelijk omdat hij niet om 7u ’s morgens een bere-snoepje krijgt), durft hij in mijn schouder te bijten. Gelukkig is mijn schouder wel wat breder dan zijn mond en ben ik zeker sterker dan het mannetje.
Maar nu is het officieel: Ilias is een bijterke. In de creche zijn er nu een paar bijters en ze leren het van elkaar. Hij heeft bijtsporen in zijn arm en gisteren heeft hij bijtsporen in de kaak van een andere jongen gezet. Harde acties worden ondernomen want bijten is niet aanvaardbaar (en hij weet het maar al te goed). T is toch niet altijd een lief schattig cherubijntje, onze Ilias.