zondag 25 september 2011

Gevolg

Ada,
mijn lieve dochter,
mijn lieve, koppige dochter,
wij hebben een kostbare les geleerd.
We zullen het nooit meer doen.
We hadden medelijden omdat die 4 gemene kiezen allemaal tegelijk doorkomen.
En omdat je zo flink het tutje had opgegeven en nu niets meer had als troost.
Dus was papa een paar keer naast je in bed komen liggen tot je rustig was.
Dat zullen we nooit meer doen.
Want een hele nacht brullen onderbroken door 2 keer anderhalf uur rust omdat je zo moe was dat je niet meer kon brullen. Dat gaan we nooit meer doen.

En ergens durf ik betwijfelen dat dit het besluit was waar je naartoe wou.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten