Na 6 dagen windpokken en dus niet buiten voor Jolan, was het gisteren tijd voor het eerste uitstapje (naar de winkel en naar het park). Amai, wat hebben we afgezien. Hij heeft eerst meer dan een uur geweend en gebruld omdat hij zijn kleren niet wou aan doen. Alles was verkeerd, elke stap die je zette was reden voor een volledige woedeaanval.
Toen hij dan eindelijk gekalmeerd was en aangekleed, was het al zo laat dat we alleen nog gingen middageten en een dutje doen (en dus kleren weer uit ja, ironisch genoeg).
De winkel viel nog mee (we hadden ze ook wel streng toegesproken dat de eerste die begon te wenen en te roepen in de auto kon gaan zitten wachten). Het park daarentegen was weer een ramp. Papa was mee op de grote glijbaan en weer was alles verkeerd. Er moest op een andere manier naar bovengeklommen worden, het was niet de juiste glijbaan, Ada moest wel/niet mee, ... Er kwam geen eind aan.
Gelukkig was er 's avonds sprake van berouw en beloofde hij dat hij het niet meer zou doen.
Tot vanochtend. Hij was 5 minuten wakker en opnieuw gebrul omdat er niet genoeg fruitsap in zijn glas zat. En ik weiger toe te geven als hij begint te brullen. Uiteindelijk heb ik zijn fruitsap opgedronken en heeft hij er geen gehad. Als hij het lief kan vragen krijgt hij er weer.
Soms weet ik toch echt niet wat ik met hem moet doen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten